The Relationship of Children Driven to Crime with Place of Residence, Crime Scene and Type of Crime: The Sample of 2nd Juvenile Court of İstanbul Court House

  • Zeynep Gülüm
  • Zeynep Pınar Cohen
  • Yusuf Tunç Demircan
Keywords: children driven to crime, place of residence, crime scene, type of crime, crime prevention

Abstract

Objective: Studies of children’s residences has gained importance depending on the fact that environmental risk factors are more significant than individual risk factors in juvenile delinquency. This research aims to determine the settlements where children intensively driven to crime, identify typical type of crime in these neighborhoods and reveal the relationship between the places where the child is living and driven to crime. With the results of this study, it is aimed to shed light on the prevention studies that must be conducted in the neighborhoods where children intensively driven to crime.

Methods: In this study, 520 justified decisions, finalized in 2015 about 668 children driven to crime, that were reached from the second juvenile court of İstanbul Courthouse were examined. Descriptive analysis was used in order to determine frequency and percentage distribution of the data and chi-square test was used to assess the interrelatedness of categorical variables.

Results: Of subjects, 90% were male and 76.5% were in the 15-18 age range. When the distribution of the type of crime was examined, crime against property (62%) seemed to be more intensive. In terms of the distribution of crime scene, it was observed that Fatih (27.5%), Şişli (19.3%) and Beyoğlu (15.3%) districts come forward. In the sequence of districts where children driven to crime resided Fatih (19%) came in the first place again, afterwards Beyoğlu (13.5%), Kağıthane (11.4%) and Eyüp (9.7%) districts came. Nevertheless, when examined on the basis of the neighborhood, İstiklal Neighborhood, which located in Beyoğlu district, came first. By the result of chi-square tests, it was observed that the relations between type of crime and crime scene, place of residence and crime scene, type of crime and place of residence were statistically significant.

Conclusion: By assessing crime scene, type of crime and place of residence together, the study showed that Fatih district came first at all of these variables. When examined at the level of residential neighborhood, it was revealed that in some neighborhoods, a particular type of crime has been specialized.

Downloads

Download data is not yet available.

References

1. UNICEF Türkiye. Sosyal Çalışma Görevlileri için Eğitim Kitabı. 1. Baskı, Ankara, 2013: 17.
2. Çoşar Y. Kentleşen Türkiye’de çocuk suçluluğu. TBB Dergisi 2005;56:281-327.
3. Altunbaş U. İstanbul’da suça sürüklenen çocukların yaşadığı mahallelerde arazi değerleri. Planlama 2014;24(3):182-188. doi: 10.5505/planlama.2014.21939
4. Danış MZ, Şahbikan İ. Suça sürüklenmiş çocukların yeniden toplumsallaşma sürecinde ve insan hakları bağlamında sosyal hizmet yaklaşımlarının yeri ve önemi. Tarih Okulu Dergisi (TOD) 2014;18:627-651. doi: 10.14225/Joh529
5. Fowler E. The Encyclopedia of Criminology and Criminal Justice. 1st Ed. Albanese JS, editor. John Wiley & Sons, Inc.; 2014. doi: 10.1002/9781118517383.wbeccj515
6. Kirk AR. Predictors of juvenile recidivism: Analysis of multiple factors associated with juvenile delinquency [dissertation]. Athens, Georgia: The University of Georgia; 2012.
7. Kamer VK. Mükerrir suçluluğa sosyolojik bakış. Adalet Dergisi 2013;45:1-16.
8. Top K. Suça itilen çocuklarda akıl ve ruh sağlığı problemlerinin yaygınlığı ve çeşitliliği [unpublished master’s thesis]. [İstanbul]: Maltepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü; 2010.
9. Bayındır N, Özel A, Köksal E. Çocuk suçluluğu demografisi: Kütahya şehri örneği. Polis Bilimleri Dergisi 2007;9(1-4):95-108.
10. Topçuoğlu T. Çocuk suçluluğu ve gelişimsel (risk-odaklı) suç önleme. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi 2014;16:217-226.
11. Güvenlik birimine suça sürüklenme ile gelen veya getirilen çocuk sayısı url: http://www.tuik.gov.tr/PreIstatistikTablo.do?istab_id=1623
12. Bradshaw W, Roseborough D, Umbreit MS. The effect of victim offender mediation on juvenile offender recidivism: A meta-analysis. Conflict Resolution Quarterly 2006;24(1):87-98. doi: 10.1002/crq.159
13. Karasu MA. Türkiye’de kentleşme dinamiklerinin suça etkisi. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 2008;57(4):255-281.
14. Hancı İH, Aktaş EÖ, Akçiçek E. İç göçlerin çocuk suçluluğuna etkisi. Eğitim Dergisi, Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayını 1996;1:173-183.
15. Aksak P, Çalışkan V. Çanakkale kentinde mala karşı işlenen suçların coğrafi dağılış özelliklerinin incelenmesi. Marmara Coğrafya Dergisi 2010;22:245-275.
16. Grunwald HE, Lockwood B, Harris PW, Mennis J. Influences of neighborhood context, individual history and parenting behavior on recidivism among juvenile offenders. J Youth Adolescence 2010;39:1067–1079. doi: 10.1007/s10964-010-9518-5
17. Tonry M, Farrington DP. Strategic approaches to crime prevention. Crime & Just. 1995;19:1-20. available at http://scholarship.law.umn.edu/faculty_articles/483.
18. Özden PP, Ün KH, İnce Y. Kentsel suç, mekân ve dönüşüm: Üsküdar ve Fatih ilçeleri üzerinden sorgulama. url: http://www.academia.edu/5706516/Kentsel_Suç_Mekan_ve_Dönüşüm_Üsküdar_ve_Fatih_İlçeleri_Üzerinden_Sorgulama
19. Gürbüz M, Karabulut M. Adana Beş Ocak polis karakolu sorumluluk bölgesinde çocuk suçlarının coğrafi bilgi sistemleri ile haritalandırılması ve analizi. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2007;16(1):331-346.
20. Gönültaş BM, Hilal A. Çocuk suçluluğunda göç faktörü: Adana örneği. Adli Tıp Dergisi 2012;26(3):156-164. doi: 10.5505/adlitip.2012.86158
21. Zeren C, Arslan MM, Yengil E, Karanfil R, Akçan R, Oksuz M. Socio-demograghic characteristics of juvenile delinquents in Turkey. The Journal of Forensic Psychiatry & Psychology 2013;24(6):688-698. doi: 10.1080/14789949.2013.841972
22. Gönültaş BM. Adana ilinde mala ve şahsa karşı suç işleyen çocukların sosyodemografik özelliklerinin ortaya konulması [unpublished master’s thesis]. [Adana]: Çukurova Üniversitesi, Sağlık Bilimler Enstitüsü; 2009.
23. Tamer H, Açıksarı Ö, Keten A, Karanfil R, Avşar A. Kahramanmaraş ilinde suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Tıp Dergisi 2014;28(2):115-120. doi:10.5505/adlitip.2014.08760
24. Fırat S, İltaş Y, Gülmen MK. Adana’da suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Tıp Bülteni 2016;21(2):86-92. doi: 10.17986/blm.2016220393
25. Kurtuluş A, Salman N, Günbet G, Boz B, Cenger CD, Acar K. Denizli ilinde 12-15 yaş arasındaki suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Pamukkale Tıp Dergisi 2009;2(1):8-14.
26. Tokdemir M, Kafadar H, Türkoğlu A, Düzer S, Şimşek C. 2005-2007 yılları arasında Elazığ ilindeki suça itilmiş çocukların sosyodemografik özellikleri. e-Journal of New World Sciences Academy 2008;3(4):154-158.
27. Baloğlu F. Kentsel yoksulluk: İstanbul’dan küçük bir kesit. Sosyoloji Konferansları Dergisi 2005;31:231-249.
28. Çakırer-Özservet Y. Çocuk dostu belediyecilik. İller ve Belediyeler Dergisi 2015;802:38-43.
Published
2017-12-23
How to Cite
1.
Gülüm Z, Cohen Z, Demircan Y. The Relationship of Children Driven to Crime with Place of Residence, Crime Scene and Type of Crime: The Sample of 2nd Juvenile Court of İstanbul Court House [Internet]. The Bulletin of Legal Medicine [Internet]. 23Dec.2017 [cited 19Jan.2018];22(3):155-62. doi:https://doi.org/10.17986/blm.2017229415
Section
Research Articles