Suça Sürüklenen Çocuklar ile İkamet Yeri, Suç Yeri ve Suç Türü İlişkisi: İstanbul Adliyesi 2. Çocuk Mahkemesi Örneklemi
PDF

Anahtar Kelimeler

suça sürüklenen çocuklar
Suça sürüklenen çocuklar
ikamet yeri
suç yeri
suç türü
suç önleme

Nasıl Atıf Yapmalı

1.
Gülüm Z, Cohen ZP, Demircan YT. Suça Sürüklenen Çocuklar ile İkamet Yeri, Suç Yeri ve Suç Türü İlişkisi: İstanbul Adliyesi 2. Çocuk Mahkemesi Örneklemi. Bull Leg Med [Internet]. 23 Aralık 2017 [a.yer 20 Haziran 2019];22(3):155-62. Erişim adresi: https://www.adlitipbulteni.com/index.php/atb/article/view/1068

Öz

Amaç: Çocukların suça sürüklenmesinde çevresel nedenlerin, bireysel nedenlerden daha ön planda olmasına bağlı olarak çocukların suça sürüklenmesiyle ilgili yapılan çalışmalarda mekân araştırmaları önem kazanmıştır. Bu çalışmada suça sürüklenmenin yoğun olduğu yerleşim birimlerini tespit etmek, bu mahallelerde hangi suç tipine daha çok yönelim olduğunu ve çocukların yaşadığı yer ile suça sürüklendiği yer arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amaçlanmaktadır. Bu çalışmadan elde edilecek bulgular ile suça sürüklenmenin yoğun olarak yaşandığı mahallelerde yapılması gereken önleme çalışmalarına ışık tutmak hedeflenmektedir.

Gereç ve Yöntemler: İstanbul Adliyesi’nde görev yapan yedi çocuk mahkemesinden biri olan 2. Çocuk Mahkemesi’nde 2015 yılında sonuçlandırılmış 520 gerekçeli karardan ulaşılan 668 suça sürüklenen çocuk incelenmiştir. Verilerin frekans ve yüzdelik dağılımının tespiti için betimleyici analiz, kategorik değişkenlerin birbiriyle ilişkisini değerlendirmek için ki kare testi kullanılmıştır.

Bulgular: Olguların %90’ı erkek olup, %76.5’i, 15–18 yaş aralığındadır. Suç türlerinin dağılımına bakıldığında mala karşı suçların (%62) daha yoğunluklu olduğu görülmektedir. Suç yeri dağılımına bakıldığında, Fatih (%27.5), Şişli (%19.3) ve Beyoğlu (%15.3) ilçelerinin önde geldiği belirlenmiştir. Suça sürüklenen çocukların ikamet ettikleri ilçeler sıralamasında da Fatih ilçesinin (%19) ilk sırada yer aldığı, ardından Beyoğlu (%13.5), Kâğıthane (%11.4) ve Eyüp (%9.7) ilçelerinin geldiği saptanmıştır. Mahalle bazında inceleme yapıldığında, Beyoğlu İlçesine bağlı İstiklal Mahallesi birinci sırada gelmektedir. Yapılan ki kare analizlerinde suç türü ile suç yerinin, ikamet yeri ile suç yerinin, ikamet yeri ile suç türünün istatistiksel olarak anlamlı şekilde birbirinden farklılaştığı görülmüştür.

Sonuç: Çalışmada suç yeri, suç türü ve ikamet yerinin beraber değerlendirilmesi sonucu İstanbul Adliyesi yargı çevresinde yer alan Fatih İlçesinin her suç türü için çocukların hem ikamet ettikleri hem de suça sürüklendikleri yer olarak en ön sırada yer aldığı görülmektedir. Yaşanılan mahalle düzeyinde incelendiğinde bazı mahallelerde bilhassa tek bir suç türünün ön plana çıktığı tespit edilmiştir.

https://doi.org/10.17986/blm.2017229415
PDF

Kaynaklar

UNICEF Türkiye. Sosyal Çalışma Görevlileri için Eğitim Kitabı. 1. Baskı, Ankara, 2013: 17.

Çoşar Y. Kentleşen Türkiye’de çocuk suçluluğu. TBB Dergisi 2005;56:281-327.

Altunbaş U. İstanbul’da suça sürüklenen çocukların yaşadığı mahallelerde arazi değerleri. Planlama 2014;24(3):182-188. DOI: https://doi.org/10.5505/planlama.2014.21939

Danış MZ, Şahbikan İ. Suça sürüklenmiş çocukların yeniden toplumsallaşma sürecinde ve insan hakları bağlamında sosyal hizmet yaklaşımlarının yeri ve önemi. Tarih Okulu Dergisi (TOD) 2014;18:627-651. DOI: https://doi.org/10.14225/Joh529

Fowler E. The Encyclopedia of Criminology and Criminal Justice. 1st Ed. Albanese JS, editor. John Wiley & Sons, Inc.; 2014. DOI: https://doi.org/10.1002/9781118517383.wbeccj515

Kirk AR. Predictors of juvenile recidivism: Analysis of multiple factors associated with juvenile delinquency [dissertation]. Athens, Georgia: The University of Georgia; 2012.

Kamer VK. Mükerrir suçluluğa sosyolojik bakış. Adalet Dergisi 2013;45:1-16.

Top K. Suça itilen çocuklarda akıl ve ruh sağlığı problemlerinin yaygınlığı ve çeşitliliği [unpublished master’s thesis]. [İstanbul]: Maltepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü; 2010.

Bayındır N, Özel A, Köksal E. Çocuk suçluluğu demografisi: Kütahya şehri örneği. Polis Bilimleri Dergisi 2007;9(1-4):95-108.

Topçuoğlu T. Çocuk suçluluğu ve gelişimsel (risk-odaklı) suç önleme. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi 2014;16:217-226.

http://www.tuik.gov.tr/PreIstatistikTablo.do?istab_id=1623

Bradshaw W, Roseborough D, Umbreit MS. The effect of victim offender mediation on juvenile offender recidivism: A meta-analysis. Conflict Resolution Quarterly 2006;24(1):87-98. DOI: https://doi.org/10.1002/crq.159

Karasu MA. Türkiye’de kentleşme dinamiklerinin suça etkisi. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 2008;57(4):255-281.

Hancı İH, Aktaş EÖ, Akçiçek E. İç göçlerin çocuk suçluluğuna etkisi. Eğitim Dergisi, Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayını 1996;1:173-183.

Aksak P, Çalışkan V. Çanakkale kentinde mala karşı işlenen suçların coğrafi dağılış özelliklerinin incelenmesi. Marmara Coğrafya Dergisi 2010;22:245-275.

Grunwald HE, Lockwood B, Harris PW, Mennis J. Influences of neighborhood context, individual history and parenting behavior on recidivism among juvenile offenders. J Youth Adolescence 2010;39:1067–1079. DOI: https://doi.org/10.1007/s10964-010-9518-5

Tonry M, Farrington DP. Strategic approaches to crime prevention. Crime & Just. 1995;19:1-20. available at http://scholarship.law.umn.edu/faculty_articles/483.

Özden PP, Ün KH, İnce Y. Kentsel suç, mekân ve dönüşüm: Üsküdar ve Fatih ilçeleri üzerinden sorgulama. Erişim adresi: http://s3.amazonaws.com/academia.edu.documents/35269567/Tam_metin.pdf?AWSAccessKeyId=AKIAIWOWYYGZ2Y53UL3A&Expires=1489607563&Signature=19mly%2BWnJWPTFeo5wyy2epfE45o%3D&response-content-disposition=inline%3B%20filename%3DKentsel_Suc_Mekan_ve_Donusum_Uskudar_ve.pdf

Gürbüz M, Karabulut M. Adana Beş Ocak polis karakolu sorumluluk bölgesinde çocuk suçlarının coğrafi bilgi sistemleri ile haritalandırılması ve analizi. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2007;16(1):331-346.

Gönültaş BM, Hilal A. Çocuk suçluluğunda göç faktörü: Adana örneği. Adli Tıp Dergisi 2012;26(3):156-164. DOI: https://doi.org/10.5505/adlitip.2012.86158

Zeren C, Arslan MM, Yengil E, Karanfil R, Akçan R, Oksuz M. Socio-demograghic characteristics of juvenile delinquents in Turkey. The Journal of Forensic Psychiatry & Psychology 2013;24(6):688-698. DOI: https://doi.org/10.1080/14789949.2013.841972

Gönültaş BM. Adana ilinde mala ve şahsa karşı suç işleyen çocukların sosyodemografik özelliklerinin ortaya konulması [unpublished master’s thesis]. [Adana]: Çukurova Üniversitesi, Sağlık Bilimler Enstitüsü; 2009.

Tamer H, Açıksarı Ö, Keten A, Karanfil R, Avşar A. Kahramanmaraş ilinde suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Tıp Dergisi 2014;28(2):115-120. DOI: https://doi.org/10.5505/adlitip.2014.08760

Fırat S, İltaş Y, Gülmen MK. Adana’da suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Tıp Bülteni 2016;21(2):86-92. DOI: https://doi.org/10.17986/blm.2016220393

Kurtuluş A, Salman N, Günbet G, Boz B, Cenger CD, Acar K. Denizli ilinde 12-15 yaş arasındaki suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Pamukkale Tıp Dergisi 2009;2(1):8-14.

Tokdemir M, Kafadar H, Türkoğlu A, Düzer S, Şimşek C. 2005-2007 yılları arasında Elazığ ilindeki suça itilmiş çocukların sosyodemografik özellikleri. e-Journal of New World Sciences Academy 2008;3(4):154-158.

Baloğlu F. Kentsel yoksulluk: İstanbul’dan küçük bir kesit. Sosyoloji Konferansları Dergisi 2005;31:231-249.

Çakırer-Özservet Y. Çocuk dostu belediyecilik. İller ve Belediyeler Dergisi 2015;802:38-43.

Creative Commons License

Bu makale şununla ruhsatlandırılmıştır: Creative Commons Attribution 4.0 International License.

İndirme Sayısı

İndirme verileri henüz hazır değil.